صدای سرفه های کوتاه و مداومش را، شب های سرد و سیاه زمستانی از طبقه بالا می شنیدم که هر از چند گاهی، سکوت زمستانی شب را می شکافت. من و صادق مدت ها بود که با این صدا خو گرفته بودیم. صبحها که برای رفتن به دانشگاه از پله ها پایین می آمد، سرفه هایش در صدای سنگین قدم هایش می پیچید. از پنجره که به بیرون نگاه می کردم، پیچ و تاب حلقه های بخار را که همراه سرفه ها از دهانش بیرون می آمد، به آسانی می دیدم. یک پالتوی رنگ و رو رفته می پوشید و طبق عادت همیشه سرش را توی یقه ی آن فرو می کرد. بلند قد بود. با شانه های پهن و افتاده. روی پوست نیمی از صورتش جای پای یک سوختگی عمیق و قدیمی پیدا بود. چیز زیادی در موردش نمی دانستم، جز همین قدر که اسمش منصور برزگر است و اهل آبادان. مهندسی صنایع می خواند و ظاهرا سال آخرش است. من و صادق طبقه پایین مستاجر بودیم و او طبقه بالا.

طبقه بالا شامل دو اتاق محقر بود با دیوارهای شکاف برداشته و در و پنجره فرسوده. در این مدتی که همسایه طبقه بالایی ما شده بود، تنها دوبار توانستیم به خانه اش برویم. کم حرف بود و از رفت و آمد چندان خوشش نمی آمد. در میان اسباب و اثاثیه خانه اش تنها چیزی که به چشم می آمد یک دستگاه کامپیوتر بود و یک قفسه پر از کتاب. یک بار که به خانه اش رفته بودم، وقتی به اتاق پهلویی رفت تا چای بیاورد، در این فرصت توانستم یکی از کتابهایش را از قفسه بیرون بکشم.«گزیده اشعار فریدون مشیری»؛ صفحه اول را که باز کردم، گوشه سمت چپ آن با خودکار این بیت شعر نوشته بود:

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش            بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

آن روز سعی کردم به هر بهانه ای که شده با او آشنا شوم و حتی پایش را به جلسات دانشجویی مان باز کنم. اما خیلی مودب و رسمی گفت که فرصت ندارد. جلسات ما هر دو هفته یک بار برگزار می شد و هدف ما هم جمع کمک های مردمی برای خانواده های نیازمند بود. در واقع کار ما این بود که با جمع این کمک ها برای خانواده هایی که با مشکل مالی روبرو بودند، شرایط شغلی فراهم می کردیم. برای مثال خرید چرخ خیاطی برای زنان سرپرست خانواده و یا پرداخت بدهی های افرادی که به دلایلی غیر از جرم و جنایت در زندان بودند. اسفند ماه آن سال برای اجرای برنامه هایی که از پیش طرح ریزی کرده بودیم، با مشکل مالی روبرو شدیم. کمک های مردمی تنها نیمی از هزینه مورد نیاز ما را تامین کرده بود. البته آن سال آقای شکوری هم به گروه پیوسته بود و اندکی از هزینه ها را هم قبول کرد. اما باز هم کمبود داشتیم. آقای شکوری، صاحبخانه ما، مرد خوش مشرب و دل زنده ای بود. اما پای حساب و کتاب که به میان می آمد، کاکا و برادر           نمی شناخت. حساب من و صادق که معمولا پاک بود، اما چند بار دیده بودم که بابت کرایه خانه با منصور برزگر، در می افتاد و تهدید می کرد که اسباب و اثاثیه اش را می ریزد توی خیابان. وقتی توی حیاط با هم بحث می کردند، از پشت پنجره منصور را می دیدم که از لا به لای سرفه های خشک و بی امانش چیزی به آقای شکوری می گفت.لابد چند روزی مهلت می خواست. آقای شکوری هم مثل معلمی که بخواهد برای آخرین بار به شاگرد تنبلش تذکر دهد، می گفت: «فقط دو روز دیگر فهمیدی؟! فقط دو روز» پیش از این من و صادق تصمیم داشتیم اگر از کمک های مردمی مبالغی اضافه داشتیم، کرایه خانه منصور را پرداخت کنیم. اما با وضعیت دشواری که آن سال صندوق گروه داشت، مجبور شدیم از خیر این کار بگذریم.

اواخر اسفند بود که یک روز صادق آمد و گفت: مژده بده. مقدار پولی که کم داشتیم جور شد.پرسیدم از کجا؟! طفره رفت. این که آن پول از کجا آمده بود، چندان فکر مرا به خود مشغول نکرد. در این مدت که با هم کار می کردیم، کم از این موارد ندیده بودیم. فکر می کردم شاید یکی از همین هایی که پولشان از پارو بالا    می رود، دلش به رحم آمده و کمکی کرده است. اما یک شب که دیروقت به خانه آمدم، دیدم چند جلد کتاب روی میز صادق است. پرسیدم: کتابها مال توست؟ صادق متاثر و گرفته بود. سر تکان داد و گفت : گفته بودم مشکل صندوق حل شد؟... خوب ... یک آقایی دو کارتن کتاب و یک کامپیوتر داده بود که بفروشیم و مشکل گروه را حل کنیم. این چند جلد کتاب هم چون خیلی کهنه بود، نخریدند؛ آوردم که اگر دیدمش بهش پس بدم. اما...

رفتم سراغ کتابها و با کمال تعجب کتاب «گزیده اشعار فریدون مشیری» را بین آنها دیدم. صفحه اول را که باز کردم، همان شعر را با همان خط دیدم. خشکم زد. صادق پرسید:«چی شده»؟ بی اختیار دویدم وسط حیاط. آقای شکوری از پله های طبقه بالا، پایین می آمد. گفت: «رفیقتان تسویه حساب کرد و رفت. از شما خداحافظی نکرد؟!»

                    سرکار خانم محبوبه حاجیان نژاد

                                                     نفر اول بخش خاطره

مهرباران

«دزدی»

خورشید کم کم داشت نور سرخ رنگش را از پهنای آسمان جمع می کرد و خاموش می شد. باد سردی داخل چادر می پیچید و از زیر جلیقه ای که به تن داشتم تمام وجودم را به لرزه وا می داشت. داخل چادر پر بود از هدایای مردمی ، سید گفته بود حوالی غروب یک وانت می فرستد که هدایا را بار بزنیم و ببریم مرکز. یک چشمم به آسمان بود و چشم دیگرم به انتهای خیابان . دل  دل می کردم نکند درست همین موقع سر و کله ی وانت پیدا شود که در این صورت اوج بدشانسی من بود و باید تماشای غروب به این زیایی را بی خیال می شدم. آنقدر محو غروب سرد زمستان بودم که حتی خش خش هدایا هم نمی توانست هواسم را پرت کند..ادامه دار بودن صدای خش خش باعث شد به هر نحوی که بود دل از آسمان بکنم و برگردم به سمت چادر.

 پسری مقابلم ایستاده بود با بسته ای دردستش..زل زده بود توی چشمهایم . چشمهایش گرد گرد بود و سفیدیش حسابی به چشم می زد. به سروپایش نمی آمد هدیه ای آورده باشد پس حتما..... تا خواستم بدوم به طرفش و خفتش را بگیرم بسته را گذاشت زیر بغلش و پا گذاشت به فرار. دویدم دنبالش. .پیچید توی کوچه منهم به دنبالش . داخل کوچه که شدم دیدم آن وسط ایستاده و بسته را گرفته پشتش. گفتم حتما یک  ریگی به کفشش دارد که اینطور خودش را به موش مردگی زده است. پریدم و اورا از کاپشنش محکم چسبیدم. زیر لب گفت« ولم کن!»

صدایم را بلند کردم « پسره ی دزد بی سرو پا! لااقل اگه دزدی می کنی بفهم از کجا می دزدی ، اینا اموال اهدایی مردمه به آدمای فقیر بی چاره...» همین طور که به خیال خودم داشتم ملامت می کردمش ، سعی کردم بسته را از دستانش خارج کنم ولی نشد. باز زیر لب گفت« ولم کن!» اینبار حرکتی هم به بدنش داد و خودش را از دستهای من خارج کرد. خواستم دوباره بگیرمش که چند قدمی به عقب برداشت . نگاهم به چشمهایش افتاد با نفرت عجیبی نگاهم می کرد..بسته را گرفت جلوی صورتم قسمتی را که کمی پاره کرده بود نشانم داد.  یک کیف مدرسه بود، قرمر رنگ. گفت:« دخترونه ست!» . گفتم« خوب آره ولی...» حرفم را قطع کرد « واسه خواهرم می خوامش، سال بعد می ره اول..از همین عیدی فکریم کرده .. میگه مهر که میخوام برم مدرسه کیف ندارم ...منو مدرسه راه نمی دن..شب عیدی هیچی قد این کیف خوشحالش نمی کنه..»

-« پدرت چی کارست؟» سرش را انداخت  پایین.. « مادرت؟» سرش را بالا نیاورد و همان طور فس فس نفس می کشید.. دستم را دراز کردم طرفش.. فهمید که کیف را می خواهم. بسته را  چپاند زیر کاپشنش..چشم هایش را دوخت توی چشمهایم. صورتش در میان هاله ی بخار که از دهانش خارج می شد گم بود. نور چراغ اتومبیلهایی که میدان را دور می زدند روی صورتش می افتاد و چهره اش در میان بخار که نه،در میان نور پنهان می شد..

تمام هواسم پی این بود که چهره اش را ببینم و به خاطر بسپارم که بازهم چند قدمی عقب تر رفت.. پاشنه ی کفشهایش را به هم چسباند و در یک حرکت کفش هایش را از پا خارج کرد..همچنان داشت قدم قدم از من دور می شد..صدایش را می شنیدم که می گفت« اینهارو بزار جاش.. دزدی نیست! کیف مال من باشه! ...»

یک آن به خودم آمدم و دیدم پسرک دوان دوان از انتهای کوچه پیچید در حالی که یک جفت کفش کهنه را در مقابلم جا گذاشته بود...یک لحظه یادم افتاد که هنگام دویدن چند بار روی یخها سر خورد و افتاد کف زمین و لی بی اعتنا هم چنان دوید.. کفش ها را برداشتم و دویدم دنبالش!

*منتظر معرفی دیگر آثار برتر باشید...

                               مهرباران

                           نفر دوم بخش خاطره

                                         جناب آقای فرزاد رزمی فرد